Wet Kansspelen op afstand in 2026: wat regelt de KOA precies?
Waarom ik dit stuk wetgeving steeds opnieuw moet uitleggen
Elke keer als een lezer me mailt met “ik heb gewonnen bij Stake, mag dat?”, begint mijn antwoord op dezelfde plek: de Wet Kansspelen op afstand. Niet bij crypto, niet bij Curaçao, maar bij het Nederlandse raamwerk dat sinds 1 oktober 2021 bepaalt wie online kansspelen mag aanbieden aan spelers in Nederland. Zonder begrip van die wet is elk gesprek over crypto-wedden een gesprek in het luchtledige.
De KOA is geen obscuur hoekje van het recht. Het is de rug waarop de hele legale online gokmarkt van 1,2 miljard euro brutospelresultaat rust. En tegelijk is het de reden waarom een crypto-sportsbook op een Curaçaose server hier juridisch gezien geen plek heeft. Laat ik laten zien hoe die architectuur in elkaar zit in 2026.
Van loterijmonopolie naar vergunningsstelsel
Nederland heeft lang gedaan alsof online gokken niet bestond. Tot 2021 was elk online kansspel formeel verboden, terwijl spelers massaal op Maltezer en Gibraltarese sites terechtkwamen. De overheid heeft een jaar of acht geworsteld met het wetsvoorstel voordat de Eerste Kamer in februari 2019 eindelijk akkoord ging.
De achterliggende filosofie heet kanalisatie: in plaats van een verbod dat niemand naleeft, een vergunningsstelsel dat spelers naar gereguleerd aanbod leidt waar consumentenbescherming, leeftijdscontrole en toezicht geregeld zijn. De redenering is simpel en meetbaar: hoe groter het percentage spelers binnen de legale markt, hoe effectiever je verslavingspreventie kan inzetten. In de praktijk werkt dat maar ten dele – de kanalisatiegraad zakte in 2026 naar 49 procent op basis van brutospelresultaat, wat betekent dat ongeveer evenveel euro’s bij illegale als bij legale aanbieders terechtkomen.
De Wet KOA is ingebed in de bredere Wet op de kansspelen uit 1964. Ze voegt er een nieuw artikelstelsel aan toe dat specifiek gaat over kansspelen op afstand, een juridische term die bewust breder is dan “online” zodat ook toekomstige technologie eronder valt.
Wie valt er precies onder deze wet
Het uitgangspunt is geografisch: de wet regelt het aanbieden van kansspelen op afstand aan spelers die zich in Nederland bevinden. Het maakt niet uit waar de operator zijn servers heeft staan, waar het bedrijf ingeschreven is of welke licentie elders geldt. Als een Nederlandse speler deelneemt, is de Wet KOA van toepassing op de aanbieder.
Onder de wet vallen casino’s tegen het huis, pokerspelen, sportweddenschappen en paardenraces zodra die online worden aangeboden. Loterijen vallen onder een apart regime. Van belang: het gaat om kansspelen waarbij de uitkomst in overwegende mate van het toeval afhangt. Dat is ook de reden waarom Polymarket en andere event contracts juridisch schuren – de ene jurisdictie ziet er een financieel product in, de andere een kansspel.
De speler zelf is in Nederland niet strafbaar voor deelname aan een niet-vergund kansspel. De strafrechtelijke en bestuursrechtelijke verantwoordelijkheid ligt bij de aanbieder en bij partijen die het aanbod bevorderen – betaaldienstverleners, affiliates, reclamebureaus.
Waar vergunninghouders mee zitten opgezadeld
Een KOA-vergunning is geen gunst, het is een ingekleurd verplichtingenpakket. Wie de licentie krijgt, moet leeftijdsverificatie inbouwen via BSN-gekoppelde identificatie, aansluiten op het Centraal Register Uitsluiting Kansspelen, verslavingspreventie-teksten tonen, zorgplicht uitoefenen bij verdachte speelpatronen, reclame beperken volgens de Regeling werving, reclame en verslavingspreventie kansspelen, en de kansspelbelasting van 34,2 procent in 2026 en 37,8 procent vanaf 1 januari 2026 afdragen.
Daarbovenop komen de financiële eisen: garanties, kapitaalvereisten, solide bestuur, anti-witwasmaatregelen volgens de Wwft, en integriteitstoetsing van bestuurders. Het CRM-systeem voor klantgegevens moet voldoen aan AVG-vereisten én aan specifieke gokwetgeving.
Een onderschat onderdeel: de registratiedata. Sinds 1 oktober 2026 gelden netto stortingsgrenzen van 700 euro per maand voor volwassenen en 300 euro voor jongvolwassenen tot 24 jaar. Dat klinkt als een bureaucratisch detail, maar de impact was direct meetbaar – het aantal accounts met verlies boven 1.000 euro per maand zakte van 4 procent naar 1,2 procent. Dat is het soort cijfer waarmee de KSA beleidskeuzes onderbouwt.
Wat mag wel, wat mag niet
De gewone speler die bij een vergunninghouder terechtkomt, merkt de wet vooral aan de rafelranden. Je kunt niet ongelimiteerd blijven storten, je krijgt signalen bij lang spelen, je account wordt tijdelijk geblokkeerd als je een zelfuitsluiting aanvraagt. Bonussen mogen niet ongevraagd naar je hoofd gegooid worden – ongerichte reclame voor online kansspelen is sinds 1 juli 2023 grotendeels verboden.
Vergunninghouders mogen niet zomaar alles aanbieden wat technisch kan. Live dealer roulette mag, maar bepaalde casinovormen met snelle spelrondes vallen onder extra restricties. Cryptocurrency als betaalmiddel is expliciet verboden voor vergunninghouders – dat staat niet letterlijk in de wet, maar volgt uit eisen rond traceerbaarheid, AVG-compliance en anti-witwasregels. Daar zit meteen de breuklijn met crypto-casino’s.
Wat niet mag: wedden op Nederlandse amateurcompetities, loterijproducten aanbieden zonder aparte vergunning, spelers accepteren die in Cruks staan, en zonder risicoanalyse doorgaan met spelers die structureel verliezen. Vergunninghouders krijgen boetes als ze deze grenzen oprekken.
Wat er sinds 2026 is veranderd
De wet heeft tussen 2026 en 2026 meer ontwikkeling gezien dan tijdens haar eerste drie bestaansjaren. Die stortingsgrenzen uit oktober 2026 waren het begin. Daarna volgden aanscherpingen in reclame, striktere zorgplichtregels en de verhoging van kansspelbelasting in twee stappen.
De grootste structurele wijziging is de verhoging van kansspelbelasting. Van 30,5 procent in 2026, naar 34,2 procent per 1 januari 2026, naar 37,8 procent per 1 januari 2026 – een van de hoogste tarieven in Europa. Het idee erachter is budgettair: meer inkomsten voor de staat. Het bijeffect is voorspelbaar en zichtbaar: de legale markt krimpt in brutospelresultaat en de illegale markt – waaronder crypto-casino’s – wordt aantrekkelijker.
Daarnaast rolt de Nederlandse wetgever een bredere tendens uit: strengere bestuursrechtelijke handhaving, intensievere samenwerking tussen KSA, AFM en Belastingdienst, en integratie van DAC8-regels per 1 januari 2026. Die bewegingen staan niet in de Wet KOA zelf, maar beïnvloeden hoe de wet in de praktijk werkt.
Waarom cryptocurrency er structureel buiten valt
De Wet KOA is niet geschreven om crypto uit te sluiten. Ze is geschreven om traceerbare, auditeerbare, controleerbare geldstromen te vereisen. Cryptocurrency voldoet daar bij ontwerp slecht aan: pseudonieme adressen, mixers, cross-chain bridges, zelfhostende wallets. De combinatie van Wwft-eisen en de technische eigenschappen van crypto maakt vergunning onhaalbaar zonder dat de aanbieder zijn eigen producteigenschappen ondermijnt.
In theorie zou een vergunninghouder crypto kunnen accepteren via een omweg – eerst conversie naar euro bij een CASP met AFM-vergunning, dan pas deelname aan het spel. Dat voegt compliance-kosten toe zonder duidelijke meerwaarde voor de vergunninghouder of de speler, wat verklaart waarom geen enkele Nederlandse licentiehouder dit pad bewandelt.
Voor een breder beeld van hoe deze regulering zich verhoudt tot handhaving en Europese kaders, heb ik uitgewerkt hoe KSA, AFM en DAC8 samen het speelveld voor crypto-gokken afbakenen. Voor wie de jurisdictie-vraag vanuit spelersperspectief bekijkt, is dat artikel de volgende logische stap.